Kabul Etmek vs. Katlanmak

Kabul Etmek vs. Katlanmak (Boyun Eğme / Kabullenmiş Çaresizlik)

Hiçbir zaman ya tamamen kabul ediyor ya da hiç kabul etmiyor olmayız. Kabulün dereceleri vardır.

Anksiyete durumunun başlangıcında, kabul ölçeğinde sıfıra oldukça yakınızdır. Semptomlarımızı kabul etmeyi reddeder ve var gücümüzle onlarla savaşırız. Sadece hemen gitmelerini ve bir daha asla geri gelmemelerini isteriz. Onları bir saniye daha deneyimlemek istemeyiz ve onlar için asla bir kabul geliştirebileceğimizi hayal edemeyiz.

Semptomlarımızla yüzleşme ve onları kabul etme pratiği yaptıkça, mücadele seviyemizi kademeli olarak azaltırız. Bir süre sonra, artık onlardan aktif olarak kurtulmaya çalışmadığımız ama onları gerçekten kabul de etmediğimiz bir noktaya ulaşırız. Onlara katlanırız, onlara içerleriz ve keşke orada olmasalardı diye dileriz. Onları (zar zor) tolere ederiz.

Boyun Eğici Kabul (Resigned Acceptance)

Bu aşama, benim "boyun eğici" kabul olarak düşündüğüm şeydir; yani anksiyetemize "katlanmaktır". Buradaki zorluk, bunu düşüncenin veya semptomun varlığını gerçekten tanıyan ve onu karşılayan gerçek bir kabule dönüştürmektir.

Semptomlarımıza katlandığımız bu durumda, hâlâ şunları yapıyor olabiliriz:

• Sonsuza kadar acı çekmeye boyun eğmiş hissetmek

• Olayların daha farklı olmasını dilemek

• Semptomlarımıza karşı öfke ve kırgınlık duymak

• Gün saymak

• Kendimize acımak

• Anksiyete durumundan önceki güzel zamanlarda her şeyin nasıl olduğunu düşünmek

• Mevcut gerçekliği görmezden gelip hayali "daha iyi" bir geleceğe odaklanmak

Kendimizi şu gibi düşüncelere kapılmış bulabiliriz: "Ben dünyada neden 'BUNU' kabul etmek isteyeyim ki?! Dünyada 'BUNU' nasıl kabul edebilirim?! Kurtulmak istediğim şey tam olarak 'BU' zaten!" ('BU', en nefret ettiğimiz bir veya daha fazla semptomdur.)

Bu düşünce yapısı genellikle bir semptomu kabul etmenin, onu karşılamanın asla geçmeyeceği anlamına geldiği şeklindeki yanlış inançtan kaynaklanır. Gerçek ise aslında bir paradokstur: Bir semptomun orada olmasına gerçekten izin verdiğimizde, o da yok olup gitmekte özgür kalır.

Gerçek kabul; olayların şu anda olduğundan herhangi bir şekilde farklı olmasını dilemeyi dürüstçe ve tamamen bıraktığımız zamandır. Tamamen teslim olmuşuzdur. Ancak bu bize hemen gelmez; bunu adım adım inşa etmemiz gerekir. Anksiyetemize katlanmaktan geçebileceğimiz bir sonraki aşama, ona karşı kayıtsızlaşmaktır.

Kayıtsız Kabul (Indifferent Acceptance)

Kaygılı düşüncelerimize ve semptomlarımıza defalarca omuz silkerek ve "Ee, ne olmuş yani?" gibi bir ifadeyle yanıt vererek kayıtsızlığa geçiş yaparız. Bunu tekrar tekrar yaparsak, beynimize anksiyetenin o kadar da önemli olmadığını ve semptomların nahoş olabileceğini ancak onlara karşı kayıtsız kalmanın mümkün olduğunu yavaş yavaş öğretiriz. Bu, onlara daha az dikkat vermenin ve onları daha az enerjiyle beslemenin başlangıcıdır.

Semptomların tam kabulü, onların karşılanması, tam bir teslimiyet ve direnmeksizin gelip gitmelerine izin vermek daha sonra gelir. Bu arada, kırgınlık/öfkeden kayıtsızlığa geçiş yapmak, kabul geliştirmede ileriye doğru atılmış büyük bir adımdır.