Benim Durumum Farklı!

Benim Durumum Farklı!

"Shaan, bu harika. Ama bu benim durumum için de geçerli mi..."

Bana her hafta bu mesaj geliyor.

Kronik Yorgunluk Sendromu (CFS).

Mast Hücre Aktivasyon Sendromu (MCAS).

Kronik ağrı.

İrritabl Bağırsak Sendromu (IBS).

Depresyon.

Uzamış COVID (Long COVID).

Postural Ortostatik Taşikardi Sendromu (POTS).

Vestibüler sorunlar.

Liste büyümeye devam ediyor. Ancak altındaki soru hiç değişmiyor:

"Bu benim için de geçerli mi, yoksa ben bir istisna mıyım?"

Buna dikkatle cevap vermek istiyorum, çünkü kafa karışıklığının çoğu insanın asla bakmadığı bir yerde başladığını düşünüyorum.

Bedeninize, bir doktorun bedeninize baktığı gözle bakıyorsunuz.

Ve bu çok mantıklı. Çünkü size şimdiye kadar verilen tek mercek bu oldu.

Doktorlar semptomları alır, onları gruplandırır, bilinen bir kalıpla eşleştirir ve o kalıba bir isim verirler. Bu bir teşhistir; yani semptomlara, belirtilere, geçmişe ve bazen de testlere dayanarak bir hastalığın veya durumun tanımlanmasıdır.

Bu tıp için kullanışlıdır. Ancak iyileşme süreci için kafa karıştırıcıdır.

Çünkü bir kez bir teşhisin içine girdiğinizde, her semptom o tek şeyin bir kanıtı haline gelir. Halsizlik Kronik Yorgunluk Sendromu'na aittir. Kızarmalar ve reaksiyonlar MCAS'a aittir. Ağırlık hissi depresyona aittir. Çarpıntı ve panik ataklar anksiyeteye aittir.

Dört etiket. Dört uzman. Dört tedavi planı.

Ve tüm bunların altında oturan, hâlâ koruma modunda sıkışıp kalmış, asıl ihtiyacı olan ilgiye hiç ulaşamamış tek bir sinir sistemi.

Bunu söylerken teşhisinizin yanlış olduğunu söylemiyorum.

Gerçek olmadığını da söylemiyorum.

Ve kesinlikle doktorunuza gitmeyi bırakmanızı söylemiyorum.

Size söylediğim şey şu: Bir teşhis, "Buna ne ad veriyoruz?" sorusunu yanıtlar.

"Bedenim neden hâlâ bunu yapmaya devam ediyor?" sorusunu ise nadiren yanıtlar.

İşte bu ikinci soru, transdiyagnostik (teşhisler üstü) olan sorudur.

Transdiyagnostik kelimesi; etiketlerin altına bakarak hepsinde kendini göstermeye devam eden ortak süreci bulmak anlamına gelir.

Kronik yorgunluğun, kronik ağrının, MCAS'ın, IBS'nin, depresyonun, baş dönmesinin ve paniğin altına baktığınızda her defasında aynı şeyi bulursunuz:

İşlerin güvende olmadığına karar vermiş ve buna göre davranan bir sinir sistemi.

Farklı çıktılar. Aynı koruyucu durum.

Çatısında sızıntı olan bir evi düşünün. Mutfakta su belirir. Sonra koridorda. Sonra yatak odasındaki dolapta. Her birine bir ad verebilirsiniz. Mutfak Birikintisi Sendromu. Koridor Damlama Bozukluğu. Ve doğru söylemiş olursunuz. Ayrıca yaklaşık bir saat boyunca da kuru kalırsınız.

Çoğu insanın hayatından yılları yaktığı yer işte burasıdır. Su birikintilerini kovalamak. Paspas atmakta gerçekten ama gerçekten çok ustalaşmak.

İşte üzerinizdeki baskıyı hafifletecek kısım geliyor:

Dört farklı durumu birden çözmek zorunda değilsiniz. Sinir sistemini duyarsızlaştırma ilkelerini öğrenmek zorundasınız.

Bu programdan doktorlar, terapistler ve profesörler geçti. Tıbbi teşhis modelini benim asla anlayamayacağım kadar iyi anlayan insanlar. Ve onlar için süreci hareket ettiren şey, etiket hakkında daha fazla bilgi edinmek olmadı.

Süreç, sinir sistemlerine, artık onları korumaya ihtiyaç duymayı bırakana kadar tekrar tekrar farklı bir deneyim sunmakla değişti.

Sinir sistemi iyileşmesi tam olarak budur.

Ve ona hangi teşhis adını verdiğinizi umursamaz.

Yani hayır, muhtemelen bir istisna değilsiniz.

Mesele teşhisinizin gerçek olup olmaması değildir.

Mesele, birinin size bu döngüyü tersine çevirmeyi öğretip öğretmediğidir.

Eğer kimse öğretmediyse, bu bir çıkmaz sokak değildir. Bu sadece henüz açılmamış bir kapıdır.